จุดพลิกผันทางการเมืองสำหรับฮิตเลอร์มีขึ้นเมื่อสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในปี ค.ศ. 1930. สาธารณรัฐไวมาร์ที่ยังไม่มีความมั่นคง (รัฐบาลของเยอรมันในยุคนั้น) ทั้งยังถูกคัดค้านอย่างเปิดเผยจากคอมมิวนิสต์ และ นาซี. รัฐบาลผสมจึงแตกแยกและสิ้นสุดลงพร้อมถูกแทนที่โดยคณะรัฐมนตรีเสียงข้้างน้อย. นายกรัฐมนตรีคนใหม่ ไฮน์ริช บรือนิง [Heinrich Brning] ขาดเสียงข้างมากในรัฐสภาทำให้ต้องใช้มาตรฐานของเขาผ่านรัฐกำหนด (Emergency decrees) ของประธานาธิบดี. พรรคที่เป็นเสียงส่วนใหญ่ยอมปล่อยให้ในไม่ช้าข้อยกเว้นก็กลายเป็นกฎและแผ้วทางสำหรับรูปแบบการปกครองแบบเผด็จการนิยมใช้อำนาจ.การคัดค้านมาตรการของบรือนิงในระยะแรกของไรค์สถาก (Reichstag สภานิติบัญญัติของสาธารณรัฐไวมาร์หรือเยอรมนียุคนั้น) ได้นำไปสู่การเลือกตั้งก่อนกำหนดในเดือนกันยายน 1930. พรรคฝ่ายสนับสนุนระบบสาธารณรัฐไม่ได้รับเสียงข้างมาก ทำให้ต้องหวนกลับไปสู่การตั้งรัฐบาลผสมหลายพรรคอีกครั้ง ขณะที่พรรคนาซีก้าวกระโดดออกมาจากความมืดมนทันทีโดยได้รับคะแนนเสียงจากการเลือกตั้งร้อยละ 18.3 จาก 107 ที่นั่งในไรค์สถากกลายเป็นพรรคที่ใหญ่ที่สุดอันดับ 2.
